Ons Den Haag
|
MAART/APRIL
Vrijstaathof nu
Mijn ouders kwamen via hun ouderlijk huis in de Drebbelstraat en de Capedosestraat in Laakkwartier bij elkaar. Na hun huwelijk in 1947 vertrokken zij namelijk halverwege de jaren ‘50 richting Transvaalkwartier. Dit dus na een tijdje inwonend te zijn geweest bij de ouders van mijn moeders kant. Hetgeen toen vrij normaal was gezien de woningschaarste in de naoorlogse Babyboomperiode.
door Jan Hunck
Eindelijk dus naar hun hun eerste eigen huisje in de Paardenbergstraat dichtbij bij die kerk.
Na een aantal jaren werd dat huisje te klein vanwege de gezinsuitbreiding. Gezinnen met 7 kinderen was in die tijd vrij normaal. En uiteindelijk verhuisde we naar de Vaalrivierstraat. Dit alles in een tijd dat er nog van die gezellige buurtwinkels waren op elke hoek van de straat. Je leverde op vrijdag je boodschappenboekje in en deze werden dan in de avond in een kartonnen doos op adres afgeleverd. Betalen dat kon later wel. Krediet zonder rente in die tijd was heel normaal.
Van 1958 tot 1959 zat ik op de kleuterschool in de Beijerstraat. Na het "afstuderen" aan die kleuterschool werd ik op 1959 ingeschreven op de lagere school Tarcisius. Ook op deze school was Jos Lots mijn boezemvriend. Op deze school begon voor mij de 1e klas met mevrouw Schmitz. Een onderwijzeres van de oude stempel. Een hele lieve dame. Ik ging voorwaardelijk over naar de 2e klas omdat zij ook mee ging.
In de 3e klas was Meester Schelvis onze klassemeester. In de 4e was meneer Duyvestijn onze klassemeester. We lagen elkaar niet zo. Want hij noemde Hennie Roos altijd eikel, krotekoker of zoiets. En ook "stimuleerde" hij die Hennie enorm door te zeggen dat het met hem nooit wat zou worden. En dat hij alleen geschikt was om orgel te draaien zoals zijn vader. Ja, dan schop je het ver met zo’n pedagogische meester. Helaas ben ik in de 4e klas dan ook blijven zitten. In de 5e hadden meester de Bruijn en meester Schelvis.
In de laatste klas de 6e dus hadden we de directeur meneer ’t Hoen hemzelf. Een beetje strenge man van de oude stempel. Zo eentje die dacht dat je leerlingen kan maken.Op zijn advies vertrok ik hierna naar de LEAO in de Brandtstraat. Ik kwam in de zogenaamde Determineerklas (?). Daar ik zat van 1967 tot 1968 totdat vertrok ik naar de Tarcisius MAVO in diezelfde Kritzingerstraat.
Ik herinner me nog de feesten op de Prinsengracht bij het CJMV. En ook het stappen in het "oude" Paard van Troje, de Factory, Staminee, De Eland, De Melkweg, de Vliegermolen, het Keldertje etc. Kortom de tijd van de Puch, de Joint en de tijd toen Den Haag nog echte Tieten had. Een leuke tijd met de 2e generatie Hippies zoals Tom "Longhair" van Rongen, Edje "VanderBerg" alias "Touchguy" Biever, Rene "Krullenbos" Lausberg, Hans "Madboy" Paternotte.
Met in 1972 dan het hoogtepunt. Namelijk het behalen van het felbegeerde MAVO 4 diploma. Historische gezien ook een feit. Want wij waren met vele andere in Nederland de eerste die het eerste MAVO-examen aflegde na de inwerkingtreding van Mammoetwet. De MAVO heette daarvoor nog gewoon MULO !!
Ik herinner me nog een kort verblijf in de Raamstraat als kamerbewoner en woonde nog een tijdje in bij een aardige dame op leeftijd in de Copernicusstraat. Als werknemer bij de Melkunie woonde ik een tijdje in de Lulofstraat (Laakhaven) en verkaste later naar de Rodenbachstraat (Laakkwartier). Al weer flink wat jaren woon ik nu in het Spoorwijk. waar inmiddels de halve wijk is vernieuwd van oude naar meer eigentijdse en betaalbare koop- en huurwoningen. Als ex-Transvaler wandel ik nog vaak in de wijk waar ooit mijn wieg stond in de Vaalrivierstraat. In de wandelgang noemen ze mij niet geheel bij toeval Jan de Wandelaar.
Vandaar dan ook die plannen van een schoolreünie. Op 15 april 2006 komen namelijk de oude schoolmakkers weer bij elkaar. Nieuwsgierig geworden??? kijk eens bij www.tarcisiusmavo.nl
Mijn oude wijk is met de onmisbare hulp van de kunstenaars van OpTrek veranderd in een mobiel Kunstlandschap. Kunst is namelijk het middel om een wijk in de sloop nog enig teken van leven te geven. Kunst als kralenketting om het Oude en het Nieuwe te verbinden.
Binnenkort valt aldaar in de Vaalrivierstraat de sloopkogel door het dak en dan is ook daar de sloop en de vernieuwing begonnen. En dan wordt dus uiteindelijk ons mooie ouderlijk huis gesloopt. In gedachte sta ik bij Vaalrivierstraat 54 te kijken hoe het verleden verdwijnt om plaats te maken voor het heden. Ja, dat is de toekomst.
Hierbij denk ik onbewust aan een stadsgedicht van mijn grote held Daan de Ligt:
heeft hier nu werkelijk m’n wieg gestaan
de vensters kijken mij verbijsterd aan
omdat ik mij na jaren weer vertoonde
het schaamt zich voor de scheefgezakte muren
het verveloze en geknakte hout
verlaten kamers waar de toekomst rouwt
m’n jeugd leek hier een eeuwigheid te duren
voornamer kwam het in mijn beeld naar voren
de geur van boenwas en van groene zeep
verdrongen door de walm van traag vergaan
ik zag dat het de hoop al had verloren
een moedeloosheid die ik slecht begreep
totdat ik in een ruit mezelf zag staan.
Bron: Stadsdichter - Daan de Ligt
Vrijstaathof nu
Illustratie: Foto: Jan Hunck
maart/april 2006
Transvaalkwartier toen en nu
Mijn ouders kwamen via hun ouderlijk huis in de Drebbelstraat en de Capedosestraat in Laakkwartier bij elkaar. Na hun huwelijk in 1947 vertrokken zij namelijk halverwege de jaren ‘50 richting Transvaalkwartier. Dit dus na een tijdje inwonend te zijn geweest bij de ouders van mijn moeders kant. Hetgeen toen vrij normaal was gezien de woningschaarste in de naoorlogse Babyboomperiode.
door Jan Hunck
 Julianakerk Foto: Foto: Jan Hunck
|
Na een aantal jaren werd dat huisje te klein vanwege de gezinsuitbreiding. Gezinnen met 7 kinderen was in die tijd vrij normaal. En uiteindelijk verhuisde we naar de Vaalrivierstraat. Dit alles in een tijd dat er nog van die gezellige buurtwinkels waren op elke hoek van de straat. Je leverde op vrijdag je boodschappenboekje in en deze werden dan in de avond in een kartonnen doos op adres afgeleverd. Betalen dat kon later wel. Krediet zonder rente in die tijd was heel normaal.
 Tarcisiusschool Foto: Foto: Jan Hunck
|
 Trapportaal Tarcisiusschool Foto: Foto: Jan Hunck
|
Van 1958 tot 1959 zat ik op de kleuterschool in de Beijerstraat. Na het "afstuderen" aan die kleuterschool werd ik op 1959 ingeschreven op de lagere school Tarcisius. Ook op deze school was Jos Lots mijn boezemvriend. Op deze school begon voor mij de 1e klas met mevrouw Schmitz. Een onderwijzeres van de oude stempel. Een hele lieve dame. Ik ging voorwaardelijk over naar de 2e klas omdat zij ook mee ging.
In de 3e klas was Meester Schelvis onze klassemeester. In de 4e was meneer Duyvestijn onze klassemeester. We lagen elkaar niet zo. Want hij noemde Hennie Roos altijd eikel, krotekoker of zoiets. En ook "stimuleerde" hij die Hennie enorm door te zeggen dat het met hem nooit wat zou worden. En dat hij alleen geschikt was om orgel te draaien zoals zijn vader. Ja, dan schop je het ver met zo’n pedagogische meester. Helaas ben ik in de 4e klas dan ook blijven zitten. In de 5e hadden meester de Bruijn en meester Schelvis.
In de laatste klas de 6e dus hadden we de directeur meneer ’t Hoen hemzelf. Een beetje strenge man van de oude stempel. Zo eentje die dacht dat je leerlingen kan maken.Op zijn advies vertrok ik hierna naar de LEAO in de Brandtstraat. Ik kwam in de zogenaamde Determineerklas (?). Daar ik zat van 1967 tot 1968 totdat vertrok ik naar de Tarcisius MAVO in diezelfde Kritzingerstraat.
 Vrijstaathof toen Foto: Foto: Harry van Reeken
|
Ik herinner me nog de feesten op de Prinsengracht bij het CJMV. En ook het stappen in het "oude" Paard van Troje, de Factory, Staminee, De Eland, De Melkweg, de Vliegermolen, het Keldertje etc. Kortom de tijd van de Puch, de Joint en de tijd toen Den Haag nog echte Tieten had. Een leuke tijd met de 2e generatie Hippies zoals Tom "Longhair" van Rongen, Edje "VanderBerg" alias "Touchguy" Biever, Rene "Krullenbos" Lausberg, Hans "Madboy" Paternotte.
Met in 1972 dan het hoogtepunt. Namelijk het behalen van het felbegeerde MAVO 4 diploma. Historische gezien ook een feit. Want wij waren met vele andere in Nederland de eerste die het eerste MAVO-examen aflegde na de inwerkingtreding van Mammoetwet. De MAVO heette daarvoor nog gewoon MULO !!
Ik herinner me nog een kort verblijf in de Raamstraat als kamerbewoner en woonde nog een tijdje in bij een aardige dame op leeftijd in de Copernicusstraat. Als werknemer bij de Melkunie woonde ik een tijdje in de Lulofstraat (Laakhaven) en verkaste later naar de Rodenbachstraat (Laakkwartier). Al weer flink wat jaren woon ik nu in het Spoorwijk. waar inmiddels de halve wijk is vernieuwd van oude naar meer eigentijdse en betaalbare koop- en huurwoningen. Als ex-Transvaler wandel ik nog vaak in de wijk waar ooit mijn wieg stond in de Vaalrivierstraat. In de wandelgang noemen ze mij niet geheel bij toeval Jan de Wandelaar.
Vandaar dan ook die plannen van een schoolreünie. Op 15 april 2006 komen namelijk de oude schoolmakkers weer bij elkaar. Nieuwsgierig geworden??? kijk eens bij www.tarcisiusmavo.nl
Transvaalkwartier nu
Mijn vader is zo’n 20 jaar geleden overleden en moeders woont alweer vanaf 1999 in een van de aanleunwoningen in de Natalstraat. Toen mijn moeder namelijk vernam dat de Vaalrivierstraat en omgeving ergens in 2001 plat zou gaan, zijn we onmiddellijk op zoek gegaan naar een andere woning voor haar. Mijn moeder woont inmiddels dus al weer een tijdje in de Nieuwbouw van de Natalstraat en heeft nu een mooi uitzicht op de Moskee. Sinds de sloop staat ook de “oude” Natalstraat reeds in de steigers vanwege de start van de nieuwbouw. 2e Pieterburgstraat Foto: Foto: Jan Hunck
|
Mijn oude wijk is met de onmisbare hulp van de kunstenaars van OpTrek veranderd in een mobiel Kunstlandschap. Kunst is namelijk het middel om een wijk in de sloop nog enig teken van leven te geven. Kunst als kralenketting om het Oude en het Nieuwe te verbinden.
 Het ouderlijk huis in de Vaalrivierstraat Foto: Foto: Jan Hunck
|
Binnenkort valt aldaar in de Vaalrivierstraat de sloopkogel door het dak en dan is ook daar de sloop en de vernieuwing begonnen. En dan wordt dus uiteindelijk ons mooie ouderlijk huis gesloopt. In gedachte sta ik bij Vaalrivierstraat 54 te kijken hoe het verleden verdwijnt om plaats te maken voor het heden. Ja, dat is de toekomst.
Hierbij denk ik onbewust aan een stadsgedicht van mijn grote held Daan de Ligt:
Weerzien met de Wijk
heeft hier nu werkelijk m’n wieg gestaan
de vensters kijken mij verbijsterd aan
omdat ik mij na jaren weer vertoonde
het schaamt zich voor de scheefgezakte muren
het verveloze en geknakte hout
verlaten kamers waar de toekomst rouwt
m’n jeugd leek hier een eeuwigheid te duren
voornamer kwam het in mijn beeld naar voren
de geur van boenwas en van groene zeep
verdrongen door de walm van traag vergaan
ik zag dat het de hoop al had verloren
een moedeloosheid die ik slecht begreep
totdat ik in een ruit mezelf zag staan.
Bron: Stadsdichter - Daan de Ligt
TERUG