Impressie wandeling Voorburg van Oranje tot Groen 20 februari en 6 maart 2026

Waarom kon koningin Sophie, de eerste vrouw van Koning Willem III, meloenen serveren aan haar gasten? Dat was omdat er in de orangerie van landgoed Vreugde en Rust in Voorburg exotische fruitsoorten werden gekweekt. Dat vertelde de gids Marie-Thérèse die een groep Vrienden op een regenachtige 20 mei rondleidde langs enkele historische plekken in het Oude Voorburg. Dit landgoed is lang van de familie Groen van Prinsterer geweest, van Guillaume, de politicus die op het oude kerkhof Ter Navolging in Scheveningen begraven ligt naast Aagje Deken en Betje Wolff, en ook al van zijn vader, die arts van Lodewijk Napoleon en later ook Willem I was en met de steenrijke wees Adriana Hendrica Caan was getrouwd. In het kolossale landhuis Vreugde en Rust en de orangerie zijn nu restaurants gevestigd, in het landhuis ook een hotel. Vroeger was er vandaar een kilometers lange zichtlijn naar Huis ten Bosch. Deze is tegenwoordig nog te herkennen als een doorlopende groenstrook, bestaande uit gemeentelijke parken, tussen het Haagse Bos en de Vliet. Men denkt dat er een acte moet zijn die verordonneert dat er in de zichtlijn niet gebouwd mag worden. Tot nu toe is het document niet opgespoord.

Op honderd meter afstand van de orangerie, aan de Herenstraat, staat een van de eerste kleuterscholen van Nederland, eveneens een statig pand. Een nog opmerkelijker pand met de naam 'In de wereldt is veel gevaar', ligt dichter bij de snelweg, een geul die een enorm lawaai over de rand van het historische dorp uitstrooit. En wie woonde daar: Hendrik Verhoeff, de man die vermoedelijk de lynching van de gebroeders De Witt organiseerde. Hij ging na de moord met hun uitgerukte harten elke kroeg in Den Haag langs. Hij kreeg van stadhouder Willem III als beloning een enorm jaargeld van 600 gulden. In het huis werd een jongensinternaat en daarna een wasserij gevestigd. Nu zitten er fantastische appartementen in. We zijn ook langs het huis gegaan waar Spinoza aan zijn Ethica begon te schrijven. Er lijkt ook nu nog een intellectueel te wonen, gezien de enorme boekenwanden. Na een blik op het oudste huis van Voorburg, uit 1520, zijn we de regen zat. We nemen koffie en taart in een Italiaans restaurant tegenover de oude kerk. St. Mooi Voorburg heeft een leuk cadeautje voor de deelnemers meegenomen. We ontvangen een boekje over de literatoren die korter of langer in Voorburg woonden, zoals Antony Winkler Prins, Aart van der Leeuw en W.F. Hermans. Iemand weet te melden dat Het zwaard van Damocles, de succesroman van Hermans, in 1963 is verfilmd door Fons Rademaker. Maar weinig van ons herinneren het zich. Zou hij nog ergens te zien zijn?